Arkadaş Chat Avrupa Gurbetciler Canlı Haberleri Oku Sağlıklı Hayat Bilgileri Faydalı Sayfalar Güzel Sözler

 

Bugün TurkSitesi.Net Chat Sohbet

Açılış Sayfası Yap

Favorilere Ekle

Burç Özellikleri

İllerin Coğrafi Özellikleri

Türkiye ilçeleri

Canlı Tv İzle Şans Oyunları Sonucu Bedava Oyun Oyna Günlük Gazete Oku Hava Durumları Ilahi Dinle

Uşağın ilçeleri nereleridir uşağın ilçeleri hangileridir uşakta bulunan ilçeler uşağın kaç ilçesi vardır köyleri.

Uşağın ilçeleri: Banaz | Eşme | Karahallı | Sivaslı | Ulubey

Banaz, Uşak - Ankara karayolu üzerinde il merkezine 33 km mesafededir. Kuzeyde Kütahya’nın Gediz, Dumlupınar ve Altıntaş, doğuda Afyon’un Sincanlı ve Sandıklı, güneyde yine Sandıklı ve Sivaslı, batıda merkez ve yine Gediz ilçeleri ile çevrilidir. Denizden yüksekliği 914 metre olan ilçenin yüzölçümü 1063 km²'dir. İl genelinde en fazla orman Banaz ilçesindedir. Genelde çam ormanıdır. İlçenin hemen civarında başlayan çam ve meşe ormanları, tepe ve dağları tamamen örtmüştür. Gerek dağ eteklerinde, gerek ovanın düzlüklerinde 45 tane köyle ilin en büyük topraklarına sahiptir. Banaz'da genellikle Ege Bölgesi'nin yumuşak ve İç Anadolu Bölgesi'nin sert hava şartları bir arada görülür. Yazın Ege'nin yakıcı sıcağı, kışın iç Anadolu'nun sert soğukları Banaz'ı fazla etkilemez. Yıllık yağış 60-70 cm. arasındadır. Nispi rutubet normaldir. En yüksek dağı, ilçenin kuzeyinde bulunan ve asıl zirve kısmı Kütahya'nın Gediz İlçesi sınırları içinde bulunan, 2312 metre yükseklikteki Murat Dağı'dır. İlçe sınırları içerisinde 1200-1800 metreye kadar olan tepe ve yaylalar bulunmaktadır. Bu tepe ve yaylalar zengin çam ormanları ve otlaklarla kaplıdır. İlçenin adı ile anılan Banaz Ovası kuzeydoğudan güneybatıya uzanır. Yaklaşık 65.000 dönüm olan ova, Uşak ilinin en büyük ve verimli ovasıdır. Düz olan bu ovayı, ortasından geçen Banaz Çayı sulayarak verimli bir hale getirir. Banaz Çayı, Murat Dağı'ndan doğar. Kuzey-güney doğrultusundan akarak Denizli ili sınırları içinde Büyük Menderes Nehri'ne ulaşır. Çayın uzunluğu 165 km'dir. İlçede ağırlıklı olarak şeker pancarı ve haşhaş üretimi yapılır. İlçenin adı, antik dönemde bölgenin adı olan Yunanca Panasion'dan gelmektedir. Türkler'in Banaz'a ilk yerleşmeleri Konya Selçukluları zamanına rastlar (1176). Bu zamana ait geniş bir bilgi yoktur. 1302 tarihinde Kütahya Germiyanoğulları Beyliği, Selçuklu Devleti idaresinden kurtularak bağımsız bir beylik oldu. 1302-1429 yılları arasında Banaz, Germiyanoğulları Beyliği'nin kazası idi. Germiyan Beyi Süleyman Şah kızı Devlet Hatun'u Osmanlı padişahı II. Murad'ın oğlu Yıldırım Bayezid'e verince Kütahya ve civarını çeyiz olarak Osmanlı Devleti'ne vermişti. Ancak Banaz'ın bu amaçla verilip verilmediği kesin değildir. Banaz, Osmanlı Devleti zamanında 1429-1451 yılları arasında Ankara Beylerbeyliği'ne bağlandı. Bu zamanda Banaz yine Kütahya Sancağı'nın kazası idi. 1451-1520 yılları arasında Kütahya, Bursa vilayetinin sancağı durumuna düşerken Banaz yine kaza olarak kaldı. Ancak 1591 yılında Kütahya vilayetinin bazı kazaları kaldırılmıştı. Bu arada Banaz da nahiye merkezi durumuna düşürülmüştü. 1953 yılında Uşak il haline getirildiğinde Banaz da Uşak'a bağlı ilçe merkezi oldu. 23 Mart 1921'de Banaz, Yunan işgaline uğradı. 26 Ağustos 1922'de Atatürk'ün başlattığı Başkomutanlık Meydan Muharebesi'nde düşmanı bozguna uğratan Türk ordusuna bağlı birlikler 29-30 Ağustos gecesi General Vasil komutasındaki Yunan 2. Tümeni'ne bağlı birlikleri Büyükoturak kasabasının güneydoğusunda bozguna uğratıp geri çekilmeye zorlamıştır. 30-31 Ağustos 1922 gecesi Kaplangı ve Yenice dağlarında Türk birlikleri ile Yunan Tümeni arasında çarpışma olmuştur. Yunan birlikleri büyük kayıplar vererek hızla çekilmeye başlamıştır. 31 Ağustos 1922'de Türk ordusunun Banaz'a girmesi ile Banaz Yunan işgalinden tamamen kurtulmuştur. Her yıl 31 Ağustos günü ilçenin kurtuluş günü olarak kutlanmaktadır. İlçe mesire yerleri açısından da oldukça zengindir. Evrendede, Çatalçam ve Yukarı Karacahisar Köyü sınırları içinde bulunan Çokrağan Mesire Yeri bunların başında gelir.

Beldeleri: Büyükoturak • Kızılcasöğüt

Köyleri: Ahat • Alaba • Ayrancı • Ayvacık • Bağkonak • Bahadır • Balcıdamı • Baltalı • Banaz • Burhaniye • Corum • Çamsu • Çiftlik • Çöğürlü • Derbent • Dümenler • Düzkışla • Düzlüce • Gedikler • Güllüçam • Gürlek • Hallaçlar • Hasanköy • Hatipler • Kaplangı • Karacahisar • Karaköse • Kavacık • Kayılı • Kızılcaören • Kızılhisar • Kuşdemir • Küçükler • Küçükoturak • Muratlı • Ovacık • Öksüz • Paşacık • Reşadiye • Susuz • Şaban • Ulupınar • Yazıtepe • Yenice • Yeşilyurt

Eşme, Uşak ilinin 62 km güneybatısında olan ilçesi. Toprakları doğuda Ulubey, kuzeyde Uşak - merkez ilçe, batıda Manisa ilinin Alaşehir, Sarıgöl, Kula ve güneyde Denizli ilinin Buldan ile Güney ilçeleriyle çevrilidir. Eşme adının kullanılmasının nedenleri arasında; bugünkü ilçe halkının Eşmeli aşiretinden olması sayılır. Bir başka ihtimal de; Eşme, “su bulup gereksinimini gidermek için kısa yoldan eşilerek açılan pınarlara” verilen bir addır. Eskiden beri Eşme ve çevresindeki yaşam, yörük yaşamıdır. Bu yaşayış 20. yüzyıl sonlarına kadar sürmüştür. Eşme ilçesi köylülerinin atalarından kalma hatıralarına göre Eşme adı, bu addaki Yörük Oymağı’ndan kalmadır. Bugün, Eşme’deki en büyük aşiret Horasan’dan gelme oldukları bilinen Kargılı, Küşeli ve Çıkılı adlı üç oymağı bulunan Kaçarlar’dır. Bunun yanında Harmandalı, Kızıl Keçili, Kızıl Tekeli, Kara Tekeli, Kara Keçili, Manavlı, Sarı Keçili, Sarı Tekeli ve Eşmeli aşiretleridir. Eşme ilçesi ve civarı, uzun yıllardan beri Türkmen oymaklarının yurdu olmuş; konar-göçer / yaylakçı-kışlakçı hayatı yaşanmış ve bu durum, yer yer günümüze kadar süregelmiştir. Köylerin boy ve oymaklardan kalan adları da bu durumu açıkca göstermektedir. 19. yüzyılın ikinci yarısına kadar Eşma, “Beş-Kaza” adı ile anılan nahiyelerden birisidir. Bu nahiyeler, Selendi, Sirge, İnay, Güre ve Takmak’tır. Bu nahiyelerde, o zamanın hükümet teşkilatına göre: Müdür (Müdürağa), Tapu Memuru ve Askerlik Şube Başkanı bulunuyordu. Denizli Mutasarrıflık olduğu zaman, Takmak kaza merkezi olmuş; Selendi, Güre, İnay ve Sirge nahiyeleri yeni kazaya bağlanarak Eşme adını almıştır (1867). İlk yerleşme Kemer(Üçeylül mah) ve Elvanlar mah. gerçekleşmiş.Kemer mah. kısmına yaklaşık 1830 yılında dört kardeş yerleşmiş.Ali İmam,Koca Yusuf,Ese Çavuş ve bir kız kardeşleri.(Kaynak mustafa eroğlu ed.öğretmeni) Şimdiki Kula yolunun altında evelerini üç yöne bakacak şekilde yapmışlar.Bu gelebilecek eşkiyadan korumak içinmiş.ve evleri birbirine gizli kapılarla bağlantılıymış. Üç kardeşten şu anda Eroğlu,keskinkılıç,Mutlu,bağcı,Çetin Kuşçu,soy adı taşıyan ailer oluşmuşmuştur. kemerde herkes birbirlerıyla akrabadır. Eşme ilçesi ve civarı uzun yıllardan beri Türkmen oymaklarının yurdu olmuş konar-göçer / 1898 yılında Elvanlar’dan demiryolu geçince, Elvanlar-Takmak şosesi (yolu) yapılmaya başlanmış ve 1900 yılının sonlarına doğru tamamlanmıştır.Demiryolunun Elvanlar’dan geçmesi ile ilçe merkezinin buraya nakli düşünülmüştür. Hatta hükümet memurlarının, bir iki ay Elvanlar’da oturdukları söylenmektedir. Fakat Takmaklılar, buna muhalefet etmişler ve kaza merkezini, 70 yıl daha Takmak’ta tutmayı başarmışlardır. Ancak; bu müddet içinde, Takmak’ta sanat ve ticaret bakımından herhang, bir gelişme görülmemiştir.1920 yılında Yunan işgaline uğrayan Takmak’ın, İstiklâl Savaşı’nın zaferle sona ermesi üzerine, işgalci Yunanlılar tarafından, kışlaları ve hükümet konağı yakılmış; böylece ilçe merkezi, bir harabeye dönmüştür. 3 Eylül 1922’de kahraman ordumuzun Takmak’a girmesi ile Eşme de düşman işgalinden kurtulmuştur. Yunanlıların yakıp yıkması ile harabeye dönen Takmak kasabasının imarının güçlüğü yüzünden, Manisa İl Genel Meclisi kararı ile ilçe merkezi, Afyon-İzmir demiryolu üzerinde Elvanlar istasyonu yanındaki araziye taşınmıştır. Bu yeni ilçe merkezi, kısa sürede gelişmiş; bugün Uşak İli’nin en büyük ve mamur bir ilçesi haline gelmiştir.Eşme İlçesi, 1953 yılına kadar Manisa İli’ne bağlı iken, aynı yıl il olan Uşak’a (Uşak Kütahya’nın ilçesi idi) verilmiştir.Bugün Eşme'nin bir köyü olan Takmak, 19. Yüzyılın ikinci yarısında, Denizli Mutasarrıflık olduğunda kaza merkezi olmuştur. 1898 yılında İzmir-Afyon demiryolu açılıp, tren Elvanlar mahallemizden geçmeye başlamıştır. Takmak Kaymakamı Vakkas Ferit Savaş, sosyal ve ekonomik yapının daha iyi gelişeceğini düşündüğü Eşme'ye, kazanın taşınması için uğraştı. 26 Mart 1934 Pazar günü Hükümet Konağındaki evraklar ve eşyalar kağnılarla Elvanlar'a taşındı. 1953 yılma kadar Manisa'nın bir ilçesi olan Eşme, 1953 yılında Uşak'a bağlandı.Batı Anadolu'da Uşak ilimize bağlı bir ilçe olan Eşme'nin doğusu Ulubey, kuzeyi Uşak merkez, batısı Alaşehir ve Sarıgöl, kuzeybatısı Kula, güneyinde de Buldan ve Güney ilçeleri ile çevrilidir. Denizden yüksekliği 810 m olup il merkezi Uşak'a karayolu ile 62, demiryolu ile 69 km mesafededir. İlçeden Uşak-İzmir Demiryolu geçmektedir.Bu ilçenin yazın kuruyan, kışın gürleşen dereleri, kuzeydeki Gediz ve Büyük Menderes ırmaklarına karışır. Gediz’den başka, yaz ve kış devamlı akan, herhangi bir akarsuyu yoktur. Kışın yağmur suları ile beslenen Güllü ve Eşme dereleri vardır.İlçenin gelir kaynakları; çiftçilik, hayvancılık, dokumacılık ve yurt dışında çalışan halkının gönderdiği paralardır: Tarım ürünleri arasında tütüncülük en yaygın üretilenidir. Tütün yetiştirmede, kadınların destek ve çalışmaları küçümsenemez. Son yıllarda kendini yenileyip geliştiren tavukçuluk, küçük ve büyük baş hayvancılığı ve beraberinde üretimi artan süt ürünleri diğer önemli bir gelir kolunu oluşturur. Ayrıca; halkın yaklaşık olarak yarıya yakın bir bölümü, yurt dışında (özellikle Almanya’da) çalışmakta olup; birçok aile de geçimini dışarıdan gönderilen paralarla sağlamaktadır. Özgün desenleri ve kalitesiyle adına festivaller düzenletip dünyaya açılım kapısı olan kilimciliğinin de halkın gelirine katkısı önemlidir. Bunların yanında kekik, konserve ürünü salatalık üretimi gelişmektedir. Yeleğen, Güllü, Ahmetler beldeleri olmak üzere 3 belediyesi vardır. Eşme Uşak’a 62 km, Kula’ya 43km, Güney’e 41km, Alaşehir’e 54 km uzaklıktadır. İzmir-Ankara demiryolu Eşme’den geçmektedir. Yıllık ortalama sıcaklık ise 13,6 C'dir.

Beldeleri: Ahmetler • Güllü • Yeleğen

Köyleri: Ağabey • Akçaköy • Alahabalı • Araplar • Armutlu • Aydınlı • Balabancı • Bekişli • Bozlar • Caberler • Camili • Cemalçavuş • Cevizli • Çalıkhasan • Çaykışla • Davutlar • Delibaşlı • Dereköy • Dereli • Devrişli • Emirli • Eşmeli • Eşmetaş • Gökçukur • Güllübağ • Güneyköy • Günyaka • Hamamdere • Hardallı • İsalar • Kandemirler • Karaahmetli • Karabacaklı • Karacaömerli • Katrancılar • Kayalı • Kayapınar • Kazaklar • Keklikli • Kıranköy • Kocabey • Kolankaya • Konak • Köseler • Köylüoğlu • Manavlı • Narıncalı • Narlı • Oymalı • Poslu • Saraycık • Şehitli • Takmak • Uluyayla • Yaylaköy • Yeniköy • Yeşilkavak

Karahallı, Uşak ilinin bir ilçesi. Uşak'ın güneybatısında, Uşak'a yaklaşık 62 km uzaklıktadır. İlçenin tarihini ortaya koyacak kesin bilgiler yoktur. Ancak halk arasında yaygın bir inanışa göre Karahallı'yı, Kara Halil adında bir Türkmen beyi kurmuştur. Bundan 700 yıl önce Karahallı bölgesine yerleşen Kara Halili Türkmen oymağı tarihi süreç içerisinde konar-göçer hayat şeklinden yerleşik hayata uyum sağlamış ve kültürel yapılarında göçebe hayat tarzının motiflerini de barındırmışlardır. Kara Halil Oğulları, Karahallı bölgesine yayılarak civar bölgelerde de yerleşim birimleri oluşturmuşlardır. Böylece Karahalil'in yerleştiği köyün adı Karahallı, Garib Hasan'ın yerleştiği köyün adı Karbasan, Kara Bedir'in yerleştiği köyün adı Karabedirler Köyü olarak zaman içerisinde değişikliğe uğramıştır. M.Ö. 4000 yıllarda bölgede yerleşilmeye başlanmıştır. M.Ö. 1800 yıllarda Hititler bölgeye gelmişlerdir. M.Ö. 1200'lu yıllarda Frigyalıların egemenliğine geçmiştir. Bölge M.Ö. 547'de Pers imparatoru Kirus ile Perslerin eline geçmiştir. M.Ö. 324 Büyük İskender Persleri mağlup ederek Makedonya devletini kurmuştur. M.Ö. 260 Bergama Krallığı ve M.Ö. 132 ile M.S. 395 yılları arasında bölge Roma İmparatorluğu hakimiyetinde kalmıştır. Bölgede M.S. 165 yılında Pepouza şehri kurulmuştur. Bölge M.S 395'den 1072'ye kadar Bizans hakimiyetinde kalmıştır. 1071 Malazgirt'te Selçuklu Türkleri ile Bizanslılar arasındaki Türklerin zaferi ile sonuçlanan savaştan sonra bölge Selçuklu Devleti hakimiyetine girmiştir. 13. yüzyılda da Türkler bölgeye gelip bugünkü Karahallı şehrini kurmuşlardır. 13-14. yüzyıl Germiyanoğulları hakimiyetindeki ilçe 1429 yılından itibaren Osmanlı İmparatorluğu'na bağlanmıştır. 1907 yılında belde olan Karahallı, 1908 yılında nahiye olmuştur. Batı Cephesi harekatı içinde Sandıklı, Çivril, Çal ve Uşak kesimi içinde Karahallı'nın da yeri vardır. 28 Ağustos 1920'de Yunan işgaline uğramış olan Karahallı ilçesi, 2 Eylül 1922 tarihinde düşman işgalinden kurtarılmıştır. Uşak 1953 yılında Kütahya'dan ayrılarak il statüsüne kavuştuktan sonra, Karahallı da 9 Temmuz 1953 tarihinde Uşak iline bağlı ilçe merkezi olmuştur. Kuzeydoğusunda Sivaslı (Uşak), batısında Ulubey (Uşak), güneydoğusunda Çivril (Denizli) ve güneybatısında Bekilli (Denizli), güneyinde Çal (Denizli), kuzeyinde Uşak merkez ilçeleri bulunmaktadır. İlçenin toplam yüzölçümü 337 km² olup rakımı 873 m'dir. İlçeden geçen tek akarsu Banaz Çayı'dır ve Ege Denizi'ne Didim civarlarından dökülür. Karahallı'da karasal iklim hüküm sürer. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlıdır. Yağışlar kışın ve ilkbaharda görülür. Yıllık sıcaklık ortalaması 12,9 °C'dir. İlçe merkez nüfusu resmi kayıtlara göre 4.600; köyleriyle birlikte 12614'tür. Karahallı dışında yaşayan Karahallılılar'la birlikte toplam nüfusu 35 - 40 bin civarındadır. Karahallı'ya bağlı 15 adet köy vardır.

Beldeleri: Karbasan

Köyleri: Alfaklar • Bekiköy • Buğdaylı • Coğuplu • Çokaklı • Delihıdırlı • Dumanlı • Duraklı • Karayakuplu • Kavaklı • Kaykıllı • Kırkyaren • Külköy • Paşalar

Sivaslı, Uşak ilinin bir ilçesidir. Sivaslı 1953 yılına kadar Uşak’a bağlı bir nahiye iken, 15 Temmuz 1953’te Uşak’ın il olmasıyla birlikte ilçe olmuştur. Sivaslı, Ege bölgesinde (İç Batı Anadolu) Uşak iline bağlı bir ilçedir. Uşak'ın güneydoğusunda ve Uşak-Denizli Devlet Karayolunun 35 kilometresinde Bulkaz Dağları'nın eteklerinde kurulmuştur. 38-39 derece enlem, 29-30 derece boylam çizgileri arasındadır. Sivaslı; kuzeyde Uşak Merkez İlçe, kuzeyde Banaz, doğuda Afyon'un Hocalar ilçesi, güneyde Denizli'nin Çivril ilçesi, güneybatıda Karahallı ilçesi, batıda Merkez ilçe toprakları ile çevrilidir. İlçenin doğusunda Bulkaz Dağları mevcuttur. Bu dağlar Denizli-Uşak il sınırının olduğu yerde Kuruçay vadisi ile ikiye ayrılmış olup, güney kısmına Bulkaz Dağı, kuzey kısmına da Kocadağ adı verilir. Diğer yandan Afyon-Uşak doğal il sınırını oluştururlar. Yüksekliği 1990 metredir. İlçenin geriye kalan arazisi genellikle düz olup, yer yer engebelidir. Topraklarından Büyük Menderes nehrinin bir kolu olan Banaz Çayı geçmektedir. Sivaslı 2. sınıf deprem bölgesinde bulunmaktadır. Bitki örtüsünü bozkırlar ve çalılıklar teşkil eder. Dağlarda ise orman alanları geniş yer tutar. Ormanlarda en çok çam, ardıç ve meşe ağaçları bulunmaktadır. İlçede İç Batı Anadolu Bölümü'nde hakim olan karasal iklim hüküm sürer. Son nüfus sayımına göre ilçenin toplam nüfusu; ilçe merkezi, kasaba ve köylerle birlikte 21.827'dir. İlçenin geçim kaynakları tarım, hayvancılık ve nakliyeciliktir. İlçe ekonomisinde 1960’lı yıllardan sonra Avrupa'ya işçi olarak giden kişilerin getirileri de önemli yer tutmaktadır. Bunların dışında ilçede; dokumacılık, halı-kilim, testi-bardak ve mermer ocakları gibi işletmeler de mevcuttur. Sivaslı’nın sucuk ve çileği çok meşhurdur. Her yıl Haziran ayının başında Çilek Festivali düzenlenir. ===Tarım===]]; tahıllardan arpa, buğday, mısır; yağlı tohumlulardan susam ve haşhaş yetiştirilen tarım ürünleri arasındadır. İlçede hayvancılık da gelişmiştir. Koyun, kıl keçişi ve sığır en çok beslenen hayvanlardır. Son yıllarda kümes hayvancılığı ve arıcılık da yapılmaktadır.

Beldeleri: Ağaçbeyli • Pınarbaşı • Selçikler • Tatar • Yayalar

Köyleri: Akarca • Azizler • Budaklar • Cinoğlu • Eldeniz • Erice • Hacım • Hanoğlu • Karaboyalık • Ketenlik • Kökez • Özbeyli • Salmanlar • Samatlar • Sazak • Yenierice

Ulubey yerleşim yerinin kuruluşu 1898 yılına dayanır. Yakın zamana kadar Göbek ve Ulugöbek olarak kullanılan ilçe adı daha sonra değiştirilerek Ulubey olmuştur. http://www.ulubey.gen.tr/ 1919-1922 yılları arasında Yunan işgali altında kalan Ulubey, 2 Eylül 1922'de kurtarılmıştır. Deniz seviyesinden 740 m yüksekte yer alan Ulubey'in nüfusu belde ve köyleri ile birlikte 15.315'tir. 1953 yılında Uşak ilinin bir ilçesi haline gelen Ulubey'in 27 köyü bulunmaktadır. 794 km2 yüzölçümüne sahip ilçe topraklarının yarıya yakın kısmı tarım arazisidir. http://www.ulubey.gen.tr/ Ulubey'in doğusunda Karahallı, batısında Eşme, kuzeyinde Uşak merkez, güneyinde Denizli'nin Çal, Bekilli ve Güney ilçeleri bulunmaktadır. İlçe ekonomisi tarıma dayanmaktadır. Halkın çoğu çiftçilikle uğraşır. Buğday, arpa, mısır, nohut, mercimek vb. yetiştirilir. Koyun, kıl keçisi ve az miktarda da sığır yetiştirilir. Kümes hayvancılığı son yıllarda gelişmektedir. Bazı küçük atölyeler dışında sanayii vardır.

Beldeleri: Avgan • Hasköy • Kışla • Omurca

Köyleri: Akkeçili • Aksaz • Bekdemir • Büyükkayalı • Çamdere • Çamlıbel • Çardak • Çırpıcılar • Dutluca • Gedikler • Gümüşkol • Hanyeri • İnay • İshaklar • Karacaahmet • Kıran • Köseler • Kurudere • Küçükilyaslı • Küçükkayalı • Külçen • Söğütlü • Sülümenli

  Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta Mersin İstanbul İzmir Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Karaman Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas urfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak

Tüm hakları saklıdır. © 2010 TurkSitesi.Net arkadaş siteleri bedava chat chat
Sohbet